অনুভৱৰ দুশাৰীমান

কলেজৰ দিনবোৰ সঁচাকৈ বৰ ধুনীয়া, মনোৰম। প্রতিটো দিনেই কিমান নতুন, কিমান সতেজ! জীৱনৰ পঢ়াশালিৰ বহুতো নতুন, শিকিবলগা সৰু-বৰ কথাৰ মেটমৰা বোজা লৈ নতুন একোটা দিনৰ আৰম্ভণি ঘটে। বহুতো ন-পুৰণি অনুভৱ-অনুভূতিক সামৰি প্রতিটো দিনে বিদায় লয়। এখোজ-দুখোজকৈ পৰিপক্কতাৰ দিশত আমি আগুৱাই যাওঁ।

কিমানবোৰ চিন্তা, কত দুঃচিন্তা! তাৰ মাজতো ৰং-ধেমালি কৰোঁ আমি। সাময়িকভাৱে পাহৰি যাওঁ বাস্তৱ জীৱনৰ ৰুক্ষতা। আৰু যে সেই সদায় মুখত হাঁহি এমোকোৰা লৈ থকা বন্ধু-বান্ধৱীকেইটা!! সিহঁতৰ সৈতে কিমান হেঁপাহেৰে ভগাই লওঁ এধানমান সুখ, কিমান আপোন ভাবেৰে লওঁ দুখৰ পিয়লাৰ ভাগ!

ঠিকেই কয় সকলোৱে ---- No College, No Knowledge.